02-11-06

12 maart 2006

 

 

Gisteren een ontroerend mooie dag beleeft.  Heb een aantal keer stevig moeten slikken, maar ik mocht gewoon niet huilen.  Mijn dochters waren zo mooi bezig, met elkaar, met het omgaan met verdriet en dood., met elkaar stevig knuffelen. Dit moment blijft me voor de rest van mijn leven bij.

 

Mistir had dus haar papa en mama getekend.  Ik heb haar dan meegenomen naar de wereldwinkel om een kadertje te gaan kopen.  Ze was vastberaden om de mooiste kader te kopen die ze maar kon vinden. In de etalage van de wereldwinkel lag een kader met schelpjes, knoopjes en kleine zwarte kraaltjes en Mistir wou deze heel graag hebben. Ik gaf haar centen en zei dat ze die zelf mocht kopen, het was haar kadertje voor haar mama.  Zo trots als een gieter ging ze naar de kassa en zei dat ze het kadertje uit de etalage wilde. De mevrouw nam het en vroeg of ze het moest inpakken. Neen zei Mistir dapper, het is wel een cadeautje maar mijn mama kan het niet meer uitpakken. Slik.  De mevrouw aan de kassa keek heel raar naar mij, maar ik gaf verder geen uitleg. Mistir legde haar centen op de toonbank, nam het wisselgeld en zij : dankuwel" en stapte zo fier als een gieter de winkel uit. 

 

We liepen over de markt en ze vroeg of ze bloemen mocht kopen voor haar mama. "tuurlijk, Mistir, kies maar. Abigail wou er toen ook wel kiezen, dus liet ik ze maar doen. Had ik wel twee boeketten in mijn huis staan. Ze kozen allebei een klein boeketje met witte en paarse bloemen (helaas reikt mijn bloemenkennis niet ver, dus daar zullen jullie het maar mee moeten doen)

Thuisgekomen, werden de bloemen in een vaas gezet. Elk zijn vaas wel te verstaan.  Ik kaderde de mamatekening in.  Ondertussen waren de meisje aan het beslissen waar de kader en hun bloemen zouden komen. Ik gaf Mistir de kader en zei dat zij het plaatsje mocht kiezen. Ze koos een plekje op ons dressoir en zei : hier kan mijn mama mee naar TV kijken.

Haar vaas met bloemen werd er bijgezet.  Abigail zei : " ik zet mijn bloemen aan de andere kant van de kader, ze zijn ook voor Mistir haar mama" Mistir nam Abigail vast en gaf haar een zoen.  En samen bleven ze nog wat naar de tekening en de bloemen kijken.  Mistir was supertrots op de kader en ondertussen heeft iedereen die hier al binnengeweest is, moeten kijken naar de tekening.  En ze glundert als die mensen dan iets leuks over de tekening of over haar mama zeggen. 

Mijn dochters zijn ook wel echt in begrafenisstemming. Ze hebben een tijdje geleden het overlijden van het parkietje van de klas meegemaakt.  Dat was heel erg en dat beestje heeft dan ook een begrafenis en een grafje gekregen.  Doodgaan en begraven worden, hoor  en zie ik ook wel tijdens hun spel, met hun babypoppen, met hun barbies.  Deze morgen vond ik het heel luguber. Ze waren hun barbies aan het begraven onder de mat. De ene deed de begravenis en ik bespaar jullie de details, de andere hield een paar poppen vast die aan het huilen waren. Ik heb ze maar wat laten doen, maar vond het toch wel griezelig. Ik moest ook wel denken aan mijn kinderjaren. Toen hielden wij ook veel begrafenissen, we hadden eerst onze kipjes, maar daarna zochten we naar dode diertjes om ze te kunnen begraven, ja, ja we hebben heel veel begravenissen gedaan, van regenwormen, tot vliegen, tot  muizen die door de kat werden gedood (waren wij heel boos op onze kat).....

 

Na de middag deden ze weer gewoon.  Ze speelden weer terug met hun barbies, maar die waren nu aan het schaatsen en het turnen. Mistir heeft Abigail getekend als prinses en Abigail heeft nog wat op de computer aan het spelen geweest. Ben wel blij dat wij dit moeilijke moment (voor iedereen was dit wel zo) goed zijn doorgekomen. Wij kunnen Mistir haar mama niet teruggeven en dat begrijpt zij wel. Ze wil ze nog een keertje kunnen zien.  Want ze wil ook wel bij ons blijven wonen. Ze vroeg ook wel, of ze hier voor altijd mag blijven. Ik denk dat ze hier ook wel bang  voor is, dat wij haar opeens ook gaan wegdoen. Heb haar geantwoord dat Mr Bruk alleen maar papa's en mama's zoekt die voor altijd voor de kindjes gaan zorgen. Ik heb haar gezegd dat wij dit aan mr bruk moesten beloven.  Ik heb haar ook gezegd dat ik haar niet mee weg zou willen hebben en dat ze voor altijd bij ons mag blijven.  Dat ze zich daar geen zorgen moet over maken.

Oef, en nu ga ik gaan slapen.

16:13 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.