02-11-06

17 augustus 2006

Hoi,

 

Gisteren zijn mijn dametjes op sportkamp vertrokken.  Daar Mistir nog bij de groep kleuters behoort, konden zij dus enkel het sportkamp voor 3 tot 6 jarigen volgen.  Ze willen dus nog altijd alles samen doen.  Maar goed, sportschoenen, zwemspullen, een koekje en een drankje in hun rugzag en weg waren we. 

 

Om 12.15 ging ik hen gaan afhalen. En enthousiast dat ze waren.  Blijkbaar was alles heel goed meegevallen.  Het was trouwens heel gek, maar toen ze in groepen werden ingedeeld , was het net of ik had daar twee reuzekinderen gedropt.  Hun groepje bestaat vooral uit 3 en 4- jarigen, dus ik had wat schrik dat het wat zou tegenvallen, maar niet dus.

 

Na het sporten bracht onze buurvrouw ons naar het station waar we de trein zouden nemen naar Wetteren. Daar zouden oma en opa op ons wachten.  En we zouden dan samen de boekentassen gaan kopen. 

Mijn dochters leverden een prachtprestatie.  Twee meiden die gaan schoppen, en op nog 5 minuten hun keuze hadden gemaakt (dit zowel voor een boekentas als voor een zwemzak).  Jullie raden dus waarschijnlijk wel, jaja ze hebben dus allebei een K3-boekentas en dito zwemzak.  Mistir een oranje en voor Abigail een roze (de kleuren waren helemaal geen verrassing)

 

Toen wij naar huis reden, waren de meisjes heel tevreden over hun grote boekentas.  Ze werden dan ook vaak open en dicht gedaan.  En wat er allemaal zou inkunnen.  De opsommingen waren vooral heel grappig, van brooddozen, tot jassen en schoenen, maar ook hun pop kon er waarschijnlijk wel in.  Ik liet ze maar fantaseren. Ze zullen begin september wel ontdekken dat er ook boekjes en mapjes inmoeten en dan zullen ze wel ontdekken dat hun boekentas toch niet zo groot is.

 

Mistir is ondertussen ook een tand kwijt.  Hij stond al heel lang uit, maar toch heeft ze hem zaterdag zelf uitgetrokken. Ze dacht dat ze er iets in haar mond zat en was compleet verrast toen ze plots ontdekte dat ze haar tand in haar hand had.  Haar nieuwe tand staat er trouwens al heel goed door en duwde het melktandje compleet naar voor, want voor toch wel lelijk gebit zorgde. Maar de nieuwe tand staat op de juiste plaats. 

 

Mistir zit trouwens terug in een beetje een moeilijke periode. Ze mist haar ethiopische mama. Er zijn weken waarin er niet over mama Ethiopia wordt gesproken, maar de vorige dagen waren er toch terug huilbuien en vragen.  Ze wil aan haar mama zo graag vertellen wat hier allemaal kan en wat ze krijgt en wat ze ondertussen al geleerd heeft.  Ik probeer haar wel te troosten, maar wat ze heel graag wil kan ik haar niet geven. Ze beseft dit heel goed. Ik probeer haar duidelijk te maken dat het logisch is dat ze haar mama mist en dat ik dat best wel begrijp.  Het is soms niet zo makkelijk, vooral haar verdrietig zien....

Ze heeft het hier best wel naar haar zin. Het liefst van al zou ze willen dat haar mama hier bij ons was. Ik antwoord dan meestal dat ze dan twee mama's zou hebben die boos kunnen zijn.  Ze vindt dan meestal dat ik niet veel boos ben, dus met twee mama's zal dat ook nog meevallen.  Ze is trouwens ook altijd heel blij dat ik bloemen ga halen om bij de tekening van haar mama te zetten.  Ze vindt het ook leuk dat ik soms aan haar mama denk. 

 

Eigenlijk besef ik nu, dat het mij heel weinig moeite kost om over haar mama te praten. Tijdens  de cursus leek me dat het minst makkelijk.  Die mama heeft er voor gezorgd dat ik nu een prachtige, lieve dochter heb.  Het moet een prachtmama geweest zijn, die het ongeluk heeft gehad haar dochter niet te zien opgroeien.  Maar ze heeft haar heel veel liefde meegegeven. 

 

En Mistir, soms wou ik ook dat jouw mama hier was. Dan zou ik haar kunnen vertellen welke flinke meid je bent. Hoe zorgzaam en behulpzaam je bent.....hoe hard je je best deed om nederlands te leren, hoeveel plezier we samen hebben..................................

 

 helaas....................

16:16 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.